siwada さんのプロフィール**NGAEW**フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
**NGAEW**คนที่ใช่ ในวันที่ใช่ กับความรักที่ใช่ตลอดไป 2月3日 ความรัก กับ ความผูกพันธ์มันยากที่จะแยกกันออกระหว่างคำสองคำนี้ 7月15日 ห่างหายไปนานไม่ได้เข้ามาเขียนในBlog นี้นานมาก
มีใครจะรู้มั้ยในช่วงที่เราไม่ได้เข้ามาเขียน
มีเรื่องราวผ่านเข้ามาในชีวิตเรามากมาย
ทั้งน้ำตาและความสุข
ก็เอาไว้เป็นบทเรียนดีๆล่ะกัน
ช่วงนี้อยากไปเที่ยวทะเลมากๆ ไม่รู้ทำไม
จะได้ไปถึง2ครั้ง แต่ก็มีเหตุให้ไม่ได้ไปทุกทีซิน่า
ตอนนี้ยิ่งเปิดดูรูปตอนที่ไปเสม็ดมา ก็ยิ่งอยากกลับไป
อยากไปเก็บภาพใหม่ๆกลับมา
ก่อนที่ต้องออกจ็อบอันน่าเหนื่อยจริงๆ
เหลืออีก 2 จ็อบเท่านั้น ทนไว้ๆ ก็จะหมดแล้ว
แต่กว่าจะหมดก็คงใช้เวลาเกือบสิ้นปี
แป๊บก็ผ่านไปครึ่งปีแล้วเนอะ ไวจัง
รู้สึกเหมือนพึ่งปีใหม่ พึ่งวันเกิดและพึ่งสงกรานต์
นี่เริ่มครึ่งปีหลังแล้วหรอเนี่ย มันไว้จนไม่ทันรู้สึกว่า
มีไรผ่านเข้ามาในชีวตเราบ้าง
พอหยุดคิดได้แล้ว...
ก็คิดว่า..วันนี้เราทำสิ่งที่ดีที่สุดให้คนที่เรารักรึยัง
ทั้งพ่อแม่ พี่ หลาน เพื่อน และแฟน
คุณมอบสิ่งที่ดีให้เค้ารึยัง
ถ้ายังก็เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยนะคะ
แล้วครึ่งปีจากนี้ไป..จะเป็นครึ่งปีที่มีความสุขค่ะ 1月1日 The holidayเมื่อวันก่อนแง้วไปดูหนังเรื่อง The holiday มาค่ะ
เก๋บอกให้ไปดู แง้วต้องไปดู ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ..ทำไมเราต้องไปดู
แต่พอแง้วไปดูแล้ว อึ้ง...เพราะเป็นเรื่องใกล้ตัวเราเหลือเกิน
ในหนังจะเป็นการกล่าวถึงชีวิตของผู้หญิงสองคน จากคนละที่
คนนึงอยู่ แอลเอ ชื่อ อะแมนด้า อีกคนอยู่ ลอนลอน ชื่อ ไอริส
อะแมนด้าเป็นผู้หญิงเก่ง และเกร่ง เธอไม่เคยเสียใจเพราะความรัก
เธอร้องไห้ครั้งล่าสุดเมื่อเธออายุ15 เป็นวันที่พ่อเธอทิ้งเธอกับแม่ไป
จากนั้นเธอก็ไม่เคยมีน้ำตาอีกเลย...จนทุกวันนี้
แม้เธอจะเลิกกับแฟนกี่คน เธอก็ไม่เคยมีน้ำตาซักครั้ง
เธอเลิกกับแฟนเพราะเธอเอาแต่ทำงาน ไม่มีเวลาให้แฟน จนแฟนไปมีคนอื่น
ไอริสเป็นผู้หญิงที่เหมือนผู้หญิงทั่วๆไป เธอเคยคบกับแฟนคนนึง เธอรักเค้ามาก
แต่แล้วเธอก็จับได้ว่าเค้ามีคนอื่น เค้าบอกว่าเธอกับเค้าเข้ากันไม่ได้
แต่เค้าก็ยังโทรหาเธอตลอด เมื่อมีอะไรที่เค้าต้องการให้เธอช่วย
เค้าทำดีกับเธอ...แต่เค้าก็ยังมีคนอื่น ซึ่งเธอก็รู้ แต่..งเธอก็ตัดใจจากเค้าไม่ได้ซักที
จนเวลาผ่านไป 3 ปี เธอต้องอยู่ในวงวนของความทรมาณมาเรื่อยๆๆๆๆ
เพียงเพราะเธอตัดใจจากเค้าไม่ได้ แม้เค้าจะทำไม่ดีกับเธอแค่ไหนก็ตาม
แล้ววันนึงในงานเลี้ยงก่อนวันคริสมาสต์ของที่ทำงาน
เธอก็ได้รู้ข่าวการหมั้นของเค้าที่หัวหน้าประกาศ
เธอได้แต่เดินออกจากงานอย่างเงียบๆ และกลับไปร้องไห้คนเดียวที่บ้าน
ในขณะที่อะแมนด้าเธอยากจะไปไหนซักที่นึง ไปพักไกลๆ
เธอก็เจอบ้านของไอริสในเว็บ จึงติดต่อขอเช่าสองอาทิตย์
โดยทั้งคู่ตกลงสลับบ้านกันอยู่ การเปลี่ยนแปลงจึงเกิดขึ้น
เมื่ออะแมนด้ามาถึงที่ลอนดอน เธอก็เจอกับพี่ชายของไอริส
แล้วทั้งคู่ก็ได้ทำความรู้จักกันเรื่อยๆๆๆ จนเริ่มรู้สึกดีๆกัน
เค้าต้องการคบเธอต่อไป เพราะอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับไปแอลเอ
เค้าบอกนานๆเรามาหากันทีก็ได้ เรายังเมล์หรือติดต่อกันได้
แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนคิดมาก กลัวว่า..ถ้าวันนึงเธอไม่ค่อยมีเวลามาหาเค้า
ก็ต้องเลิกกัน เธอจึงคิดว่าเราควรจบกันเพียงเท่านี้ดีกว่า
จนเมื่อวันที่เธอต้องไป เมื่อเธอกำลังนั่งรถออกจากบ้านหลังนี้
เธอพบว่า...เธอมีน้ำตา...เธอจึงรู้หัวใจตัวเองและหันหลังกลับไปหาเค้า โดยที่ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
ส่วนไอริสก็มาอยู่ที่บ้านของอะแมนด้าที่แอลเอ เธอก็เจอกับเพื่อนของแฟนเก่าอะแมนด้า
เมื่อทั้งคู่ทำความรู้จักก็รู้สึกดีๆกัน แต่เค้ามีแฟนอยู่แล้ว แต่วันนึงเค้าพบว่าแฟนเค้ามีคนอื่น
จึงเลิกกันไป เธอพยายามปลอบเค้า เพราะเธอเข้าใจเค้าที่เจอเรื่องราวคล้ายๆกับเธอ
และวันนึงแฟนเก่าเค้าก็กลับมาหาเค้า เพื่อขอให้เค้าให้อภัย
แฟนเก่าของเธอก็กลับมาหาเธอ มาทำดีด้วย(แอบเอางานมาเธอช่วยทำ)
เธอก็ยินดีทำให้เค้า เพราะเค้าบอกไม่อยากเสียเธอไป
แต่เมื่อเธอถามว่าเค้าเลิกกับแฟนเก่ารึยัง เค้าตอบว่ายัง
เธอจึงระเบิดอารมณ์พูดในสิ่งที่เธอไม่เคยพูดมาก่อนเพื่อตัวเธอเอง
เธอจึงหลุดจากเค้ามาได้ และพร้อมจะเริ่มใหม่อีกครั้ง
ในที่สุดทั้งเค้าและเธอก็ถอยออกมาจากอดีตและก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยกัน.....จบ
พอไปดูหนังเรื่องนี้แล้วได้แง่คิดมากๆเลยนะว่า..
คนเราควรรักตัวเอง..จริงอยู่การตัดใจจากใครซักคนมันยาก และทรมาณ
แต่เราควรลุกขึ้นที่จะพยายามทำอะไรเพื่อตัวเองและเพื่อใครบางคนที่เค้ารักคุณ
เพราะวันนึงคุณอาจเจอคนที่คุณสามารถรักเค้าได้มากกว่าคนเก่า
หรือเป็นคนที่เค้าเห็นค่าในตัวคุณและรักคุณจากใจจริง
หรือในอีกแง่ คุณอย่ากลัวที่จะรักและลองพยายามที่จะคบใครซักคน
อย่าให้ระยะทางมาเป็นตัวกั้นระหว่างคุณสองคน เพราะมันอาจทำให้คุณเสียโอกาส
ที่จะรู้จักคนดีๆหนึ่งคน อย่ากลัวเลยค่ะ วันข้างหน้าจะไปกันได้แค่ไหนไม่มีใครรู้
มันอยู่ที่คุณสองคนพยายามและทำเต็มที่แค่ไหน
ถ้าหากวันนึงเกิดไปกันไม่รอด..อย่างน้อยคุณก็ยังเคยได้รู้จักคนดีๆหนึ่งคน
แต่หากไปกันรอดคุณก็จะมีความรักที่ดีๆ ที่อยู่กับคุณไปนานเท่านานนะคะ
12月24日 ช่วงหนึ่งของเวลาเวลา...เมื่อเราต้องรอคอยใครซักคน
เราก็จะรู้สึกว่าเวลาทำไมผ่านไปช้าอย่างงี้
เวลา...เมื่อเราอยู่กับคนบางคนที่เรารอคอย
เราก็จะรู้สึกว่าเวลาทำไมมันผ่านไปเร็วอย่างงี้
เราเอาแน่เอานอนไรกับเวลาไม่ได้เลย
ก็เหมือนการที่เราเอาแน่เอานอนไม่ได้กับใจคน
เพราะทั้ง 2 มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา
เราทำได้แต่นั่งรอเวลาให้มันผ่านไปๆๆๆ
และรอให้มันผ่านมาหาเราอีกครั้งในวันนึง
บางที..เราไม่รู้หรอกว่า กว่าเวลาจะผ่านมาอีกครั้ง
เราต้องผ่านอะไรไปบ้าง หรือ จะมีใครผ่านเข้ามาในชีวิตเราบ้าง
เราจะทนต่อสิ่งต่างๆรอบตัวเราได้มั้ย
เราจะผ่านความหวั่นไหว ความเหงาที่สร้างขึ้นจากตัวเราเองได้รึป่าว
ไม่มีใครรู้หรอกว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง
แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่รู้หรอกว่า...เราจะทำได้ดีแค่ไหน
แต่เรารู้เพียงอย่างเดียวว่า....
เรามีความตั้งใจที่จะอยู่ให้ได้...กับเวลาที่แสนนาน และ ระยะที่แสนไกล
เพื่อรอใครบางคนกลับมา...
Created by...Rin jung
10月22日 การรอคอย...ใครบางคน...ที่มีค่าพอให้รอคอย
ก า ร ร อ ค อ ย...เป็นเรื่องที่ทรมาน โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็นเท่าตัว... จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้ สึก พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย และความอดทน ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น... จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา... เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น... ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรร มดา และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้ ย่อมเกิดค่ามหาศาล ...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใครสักคน ...ที่มีค่าแก่การรอคอย... เอามาจาก forward mail ของเพื่อนคนนึงค่ะ 10月8日 เรื่องเล่าจากประจวบค่ะสวัสดีจ้า..เพื่อนๆ
แง้วพึ่งกลับมาจากไปตรวจที่ฟาร์มกุ้งที่ประจวบมา
ก็สนุกดีน้า...ได้เจอคนใหม่ๆ..ได้ดูฟาร์มกุ้งจริงๆ
พึ่งจะรู้ว่าเค้าอนามัยขนาดนี้ รถก่อนที่จะเข้าฟาร์ม
ต้องขับผ่านบ่อที่มีน้ำยาฆ่าเชื้อก่อน..
พอตอนกลางคืนก็มาหาที่พักเอาเอง
โอ้ๆๆ ตอนกลางคืนก็ตามเคยค่ะ
แง้วกลัวผี ฮือๆๆๆ แบบว่าก็คีย์งานลงโน๊คบุคไปเรื่อยๆ
แล้วก็แอบง่วงเลยบอกฟร้องว่าขอนอนซัก 15 นาที
ฟร้องปลุกแง้วด้วยนะ..แต่
ฟร้องคงปลุกแง้วไม่ตื่น..ฟร้องเลยนอน
ซักพักตื่นเองครับท่านแล้ว...แย่ล่ะ ฟร้องหลับไปแล้ว
อยู่คนเดียวซิทีนะ..ตายละวา
ก็ใช้ความกล้า เดินไปปิดไฟบางดวงเหลือแต่ไฟห้องน้ำ
ไม่ปิดหมดน้า ไม่ไหวอ่ะ มึดไป
ทีนี้กลับมานอน..ดั๊นน นอนไม่หลับ ทีเมื่อกี้ดันหลับง่ายดาย
อยู่บ้านก็หลับง่าย มาหลับยากอะไรคืนนี้ ทำไงล่ะ
สวดมนต์ซิคะ ไหว้พระเสร็จ ก็นอนสวดมนต์เลยค่ะ
แม่สอนมากี่บท น้องแง้วขุดออกมาท่องหมดค่ะ
ไอ้เราก็จินตนาการสูงจัด เอๆ..ถ้ามีใครยืนปลายเตียงทำไง
ถ้าเตียงมันสั่นได้ทำไง ถ้าได้ยินเสียงไรทำไง โอ๊ยๆๆ คิดแล้วว เครียดดด
เลยสวดไปเรื่อยๆๆๆๆ จนหลับไปเอง
เฮ้ออ..กว่าจะผ่านไปได้ แล้วอาชีพเราต้องไปตจว.เรื่อยๆ จะทำไงเนี่ย
แต่ที่คิดได้ตอนนี้คือ..ต่อไปชิงหลับก่อนฟร้องดีว่า..555
จะได้ไม่ต้องกลัว...อิอิ |
|
|||||||||||||||||||||
|
|
